26.3.11

Έτσι πάντα να με θυμάστε 
και να χαμογελάτε
γιατί τότε ήμουν παιδί
είχα αθώα ψυχή.
Δεν ήξερα τι σημαίνει πόνος 
δεν ήξερα τι είναι να είσαι μόνος.
Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε ΄
και νιώθω πως είμαι άδεια,
χαράζω τα δικά μου μονοπάτια 
και βαδίζω πάνω σε αυτά.
Δεν ξέρω που θα με οδηγήσουν.
Το μόνο που ξέρω, είναι ότι στο τέλος,
εκεί που θα φτάσει το τέρμα,
εκεί που θα κάνω το τελευταίο μου βήμα,
θα'μαι μόνη μου.
Και το ξέρω καλά αυτό.
Γιατί ακόμα και άμα βαδίζεις και στην διαδρομή σου συναντηθούν τα βήματα σου με κάποιου άλλου
και αρχίζεις να ελπίζεις ότι δεν θα φτάσεις μόνος σου στο τέλος, 
έρχεται η στιγμή που αλλάζει πορεία αυτό το άτομο και μένεις πάλι μόνος.
Δεν πρέπει να μας στενοχωρεί όμως αυτό γιατί σημασία δεν έχει αν ακολουθήσεις το μονοπάτι με κάποιον άλλον αλλά να το'χεις χαράξει εσύ αυτό το μονοπάτι. :)

Δεν υπάρχουν σχόλια: