13.4.11

Τόσες πολλές σκέψεις βαραίνουν το μυαλό μου. Η μια διαδέχεται την άλλη, η μια αντιτίθεται στην άλλη και χάνεται το μυαλό μου δίχως να καταλήγει πουθενά. Εκεί που πάει να βρεθεί μια λύση, εμφανίζονται άλλες άπειρες σκέψεις που την απορρίπτουν. Και πάλι από την αρχή.Φαύλος κύκλος. Προσπαθώ να καταλάβω τα πιο απλά, μα δεν μπορώ. Δεν μπορώ να δώσω μια λογική εξήγηση διότι μέσα μου παλεύουν σκέψεις, πάθη, συναισθήματα, λογική αδιάκοπα και συνεπώς άσκοπα γιατί καταλήγουν σε ένα τίποτα, ένα κενό, ένα χάος. Μα προσπαθώντας να ξεδιαλύνω αυτό το χάος, χάνομαι και εγώ. Αλλά χάνομαι σε κάτι που είναι ήδη χαμένο, εμένα. Είναι σαν να έχει παγώσει ο χρόνος, ή μάλλον να έχει παγώσει για εμένα μονάχα. Να κινούμαι μέσα σε αυτόν χωρίς να το καταλαβαίνω και συγχρόνως να έχω απορροφηθεί στην μάχη και το χάος που επικρατεί μέσα μου. Χάνομαι. Βουλιάζω. Τα μάτια μου πονάνε από τα δάκρυα. Δεν ξέρω γιατί αλλά βγαίνουν. Ξεσπώ σε κλάματα, δεν έχω κάτι να τα συγκρατήσει. Ίσως συνήθεια, ίσως ανασφάλεια, ίσως αναμνήσεις, ίσως ανάγκη ή και αγάπη.. Δεν έχω κατορθώσει ακόμα να καταλάβω τι φταίει από αυτά, ποιο είναι η βασική αιτία αυτής της κατάστασης, έτσι ώστε να καταλήξω σε κάποια λύση. Πιθανότατα ένας συνδυασμός από αυτά. Μπορεί όμως και ένα μόνο. Ίσως πιο πολλά μα και κανένα! Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι ένας συνδυασμός από όλα. Ξέρω ότι πρέπει να ακολουθήσω τη λογική, μα δεν έχω καθαρό μυαλό. Με κυριεύουν όλα αυτά μαζί με τα πάθη. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν οδηγεί πουθενά, ότι πάλι θα πληγωθούν τα συναισθήματα μου, θα αδικηθώ και θα παλεύω για ακόμα μια φορά άσκοπα να αλλάξω κάτι που δεν αλλάζει.. Το ξέρω, μα μέσα μου φωλιάζει μια μικρή, πολύ μικρή ελπίδα. Αυτή ρίχνει ένα αχνό φως μέσα στο σκοτάδι της καρδιάς μου. Είναι τόσο μικροσκοπική, ίσα ίσα που τρεμοπαίζει το φως της. Μα έχει μείνει εκεί, για να με εμποδίζει να κάνω για εμένα αυτό που πρέπει. Θα το παλέψω όμως μόνη μου και θα την αψηφήσω. Όσο μπορώ τουλάχιστον. Θα αντιμετωπίσω τους φόβους μου και τις ανασφάλειες μου. Θα δοκιμάσω τον εαυτό μου. Και αυτή ακριβώς τη στιγμή, η μικρή μου ελπίδα μου φωνάζει απεγνωσμένα ΜΗ.. Ξανά δίνεται μια μάχη μέσα μου, ξέροντας ποιος πρέπει να νικήσει και ποιος να χάσει αλλά ελπίζοντας να καταλήξουν τα πράγματα αλλιώς. 
Αυτό που με σκοτώνει πιο πολύ είναι το κενό μέσα μου, το οποίο δε γεμίζει με τίποτα. Εκεί που νομίζω πως κάπως γεμίζει, διαπιστώνω ότι είναι προσωρινό. Περισσότερο για τον εαυτό μου στενοχωριέμαι, που δεν έχω την δύναμη να τον βοηθήσω και να τον απαλλάξω από αυτό το κενό, το τίποτα, το χάος. Κάνω ό,τι περνάει από το αδύναμο πια χέρι μου, για να μην γυρνάω πίσω. Και τις στιγμές που το κάνω και το συνειδητοποιώ, προσπαθώ να σπάσω τα δεσμά μου με τραβάνε επίμονα στο χτες και να καταστρέψω ό,τι με ενώνει με το παρελθόν. Πρέπει να δώσω μάχη με τον ίδιο μου τον εαυτό και να βγω ο νικητής και όχι ο χαμένος. Μπορεί να είναι δύσκολο, οδυνηρό, να πονέσω όμως το χρωστάω σε εμένα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: