14.4.11

Το μυαλό μου μια θάλασσα. Πότε ήρεμη, πότε φουρτουνιασμένη. Πότε ο ήλιος την χρωματίζει με βελούδινα χρώματα, πότε το φεγγάρι την σκοτεινιάζει, την σκεπάζει με μελαγχολία. Ποτέ όμως δεν είναι σταθερή. Άνεμοι δυνατοί την ταράζουν εκεί που γαληνεύει. Έτσι είναι το μυαλό μου.Αυτό είναι το φόντο των σκέψεων μου, των συναισθημάτων μου. Το φόντο της ζωής μου. Μιας παράστασης με μοναδικό σταθερό πρωταγωνιστή εμένα. Εμένα μέχρι να βουλιάξω με την βαρκούλα μου ή μέχρι να βρω στεριά. Αυτή η στεριά είναι η σωτηρία μου. Όμως η διαδρομή μοιάζει τόσο μεγάλη. Πορεύομαι στην ουσία προς το άγνωστο. Υποσυνείδητα αεράκια της ψυχής μου με παρασέρνουν πότε από δω, πότε από κει.. Αλλά δεν ξέρω που με βγάζουν, αν με βγάζουν σε στεριά ή σε μια άπειρη θάλασσα πάλι. Δεν είναι λίγες οι φορές που βουτάω μέσα. Είναι οι φορές που παρανοώ. Και καθώς είμαι μέσα στο νερό, αρχίζω να βουλιάζω. Πηγαίνω όλο και πιο βαθιά. Χάνομαι. Πλησιάζω όλο και πιο απειλητικά στον πάτο. Πνίγομαι. Δεν μπορώ να κολυμπήσω πια. Δεν βρίσκω τη δύναμη και το κουράγιο. Δεν έχω αντοχές. Προσπαθώ όμως να ανέβω στην επιφάνεια, να μη φτάσω στον πάτο τελείως. Γιατί τον έχω γευτεί..έστω και για λίγο. Και η γεύση του είναι η αρρώστια, η τρέλα, η παράνοια, ο φόβος, η αδυναμία, η ανικανότητα. Συναισθήματα και καταστάσεις θανατηφόρες. Σε καταστρέφουν, σε αποτελειώνουν και στο τέλος αναμενόμενα σε νεκρώνουν. Δεν ζεις, απλά υπάρχεις. Και μάλιστα υπάρχεις σε έναν άλλον κόσμο, μια άλλη διάσταση, μια άλλη πραγματικότητα. Τη φαινομενική πραγματικότητα της παράνοιας και της νέκρας. Η νέκρα υπάρχει και εξαπλώνεται από τη στιγμή που χάνεται η ζωή. Και η ζωή είναι φυσικό και άκρως λογικό ότι δεν βρίσκεται στον πάτο. Η ζωή, η ψυχική απελευθέρωση, η αληθινή και ουσιώδης ευτυχία βρίσκεται στην επιφάνεια και πιο ψηλά, στον ουρανό!

Δεν υπάρχουν σχόλια: