14.4.11

Δεν νιώθω καλά. Τρεμοπαίζει το μέσα μου, η καρδιά μου, το στήθος μου. Θέλω να δακρύσω μα κάτι με κρατάει. Δεν αντέχω άλλο να εισβάλλουν στο μυαλό μου όλες οι αναμνήσεις. Μονάχα αυτές τριγυρνάνε στο μυαλό μου και το κουράζουν, το εξουθενώνουν. Εκεί που ξεκαθαρίζει η κατάσταση σιγά σιγά, ξαναθολώνει. Και θολώνω και εγώ μαζί της. Προσπαθώ να βρω μια άκρη, να πάρω μια απόφαση και εκείνη τη στιγμή κάτι γίνεται που καταρρίπτει τα πάντα και καταλήγω σε ένα αδιέξοδο. Ένα ψυχολογικό αδιέξοδο στο οποίο τα πάντα συγχέονται. Η λογική μπερδεύεται με το συναίσθημα και το πάθος γίνεται έγκλημα. Και καθώς βαδίζω σε αυτό το αδιέξοδο, αισθάνομαι όλο και πιο αδύναμη. Θέλω και έχω μπει σε αυτό το τρυπάκι διότι δεν διαθέτω την κατάλληλη ψυχική δύναμη. Χάνομαι. Δεν σκέφτομαι. Νομίζω πως σκέφτομαι αλλά δεν γίνεται στην πραγματικότητα. Απλά κάνω βόλτες στους δρόμους των σκέψεων μου. Πιο συγκεκριμένα κάνω κύκλους και το αποτέλεσμα είναι προφανές. Από το σημείο που ξεκινάω, εκεί και καταλήγω. Και όσο περισσότερες φορές γίνεται αυτή η διαδρομή, κουράζομαι όλο και πιο πολύ.  Νάρκωση. Ναρκωμένα συναισθήματα. Ναρκωμένες σκέψεις. Ναρκωμένες καταστάσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: