17.6.11

Σιγά σιγά μικρές στάλες ευτυχίας και αισιοδοξίας επισκέπτονται τη ζωή μου. Της χτυπάνε την πόρτα και νιώθω την αύρα τους. Χωρίς να ρωτήσω, ανοίγω. Δίνουν χρώμα. Ζωγραφίζουν πάνω στο ξεθωριασμένο μαύρο. Καλύπτουν τις ατέλειες. Χαρίζουν άλλον αέρα. Είχα καιρό να δω το δωμάτιό μου με ευχάριστες πινελιές. Βέβαια χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά. Απαιτείται θέληση. Απομακρύνονται τα σύννεφα και όσο πάει ο ουρανός γίνεται όλο και πιο ξάστερος. Έχω μπει σε νέο κύκλο ζωής. Φαντάζει σαν να ξυπνάω από έναν λήθαργο, ο οποίος με συντρόφευε απειλητικά. Με ακολουθούσε όπου και αν πήγαινα. Όμως τώρα αποχωρίζομαι το σκοτάδι που με δολοφονούσε σταδιακά μα ανελέητα. Το σκοτάδι της ψυχής μου το κρατάω. Είναι όμορφο, ξεχωριστό, ελκυστικό. Ζει μέσα μου και ζω μέσα του. Από πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: