17.6.11

Ο ήλιος ανατέλει και η θλίψη τον ζηλεύει.
Δεν μπορεί και ας θέλει
να ξεφύγει από τη φυλακή που τη δεσμέυει.
Ψάχνει τρόπους, διεξόδους,
από την πύλη του σκότους
να ξεφύγει, να χαθεί,
να γευτεί τη ζωή.
Να διώξει τη λύπη,
να σκοτώσει το τέρας που κρύβει
γιατί τη βασανίζει
μόνο πόνο μέσα της θερίζει.
Απαισιοδοξία και αδικία,
για απελευθέρωση καμία ευκαιρία.
Κι όμως φτάνει μια μικρή ηλιαχτίδα να μπει,
να δώσει ώθηση για διαφυγή.
Μα θέλει θέληση, υπομονή.
Μη κλείνεις το παράθυρο σε ό,τι ζεστό σου χαρίζει η ζωή.
Νιώσε την ανάσα της και άφησέ την να δώσει και σε εσένα πνοή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: