18.6.11

Νευριάζω με τον εαυτό μου που σε σκέφτομαι ακόμα,
που παίζεις σαν παιδί με την ψυχή μου μα όχι αθώα.
Κινείσαι ύπουλα και δόλια.
Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πόση επιρροή μου έχεις ασκήσει.
Σαν το αλκοόλ που καραδοκεί να με μεθύσει.
Σαν το ναρκωτικό που μέσα μου θέλει μαστούρα να θερίσει.
Με έχεις στοιχειώσει.
Κάθε συναίσθημα μου έχεις ναρκώσει.
Την αθωότητα μου έχεις σκοτώσει.
Οι άλλοι τελικά μια προσωρινή ευχαρίστηση μου χαρίζουν
και όταν φύγουν οι σκέψεις μου στο δικό σου μονοπάτι τριγυρίζουν,
δίχως να μπορούν να ξεφύγουν.
Έχεις ισοπεδώσει τη δύναμη μου.
Χειρίζεσαι απίστευτα την θέληση μου.
Εξουθενώνεις την αντοχή μου.
Ξέρεις τι θέλω? Να νιώσω!
Την λογική μου να προδώσω.
Στο απαγορευμένο να ενδώσω.
Με καταστρέφεις.
Με αρρωσταίνεις.
Στον ιστό σου με παγιδεύεις.
Θέλω να φύγεις, σε παρακαλώ.
Δεν αντέχω άλλο αυτή την σύγχυση στο μυαλό.
Δεν μπορώ άλλο με την σκιά σου να ζω..

Δεν υπάρχουν σχόλια: