19.6.11

Η ψυχή βιασμένη. Εγκλωβισμένη και σημαδεμένη. Βαριά και ταλαιπωρημένη. Το βλέμμα άδειο. Τα μάτια κόκκινα και τσούζουν. Το πρόσωπο μουτζουρωμένο από μαύρα δάκρυα. Δεν μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου στο φως. Δεν μπορώ να το κοιτάξω. Πονάνε. Δεν ανήκω εδώ. Το μόνο που βλέπω. Δεν βρίσκω αυτό που ψάχνω. Και ας νομίζω αρχικά, στο τέλος αποδεικνύεται μια απάτη. Μια απάτη που δημιουργεί τις ποθούμενες ψευδαισθήσεις και μετά αποκαλύπτεται. Επειδή όμως ελπίζω, οι ψευδαισθήσεις γίνονται πιο δυνατές. Κάθε φορά καταφέρνουν να με ξεγελούν. Και έτσι ξεκολλάει ένα κομματάκι της ψυχής. Ένα-ένα φεύγει, με αποχωρίζεται διότι το σπατάλησα σε απάτες. Δεν έχουν μείνει πολλά κομμάτια. Το καθένα με εγκατέλειψε μαζί με κάποιο άτομο ή κάποιο γεγονός. Αν συνεχιστεί όμως αυτό, κάποια στιγμή θα αδειάσω. Και αν τότε βρω αυτό που ψάχνω, πώς θα ανταποδώσω? Πώς θα ανταποδώσω εάν απουσιάζει η ψυχή μου..?

Δεν υπάρχουν σχόλια: