10.7.11

Πλέον δε θυμίζεις κάτι οικείο, μα κάτι ξένο και απόμακρο. Άλλον αγάπησα, όχι εσένα. Δεν ερωτεύτηκα εσένα μα κάποιον άλλον με τη μορφή σου. Δεν ανατρίχιαζα με το δικό σου άγγιγμα, αλλουνού ήταν. Δεν με κοίταζαν τα δικά σου μάτια σαν παιδί. Δεν με φιλούσες παθιασμένα και γλυκά εσύ. Δεν ήσουν εσύ αυτός που με χάιδευε, αυτός που φώναζε στον δρόμο ότι με αγαπάει, που με σήκωνε ψηλά στα αστέρια, που γινόμουν μαζί του ένα σωματικά και ψυχικά. Τώρα πια τα μάτια σου είναι ανέκφραστα, οι κινήσεις σου μηχανικές, τα λόγια σου απλά για να ειπωθεί κάτι, οι πράξεις σου ανούσιες. Ήταν όλα παραμυθένια μέχρι που με ξύπνησες απότομα και βίαια ενώ ονειρευόμουν. Εσένα και εμένα..

Δεν υπάρχουν σχόλια: