9.11.11

Κέρινες μάσκες κολλημένες στα πρόσωπα. Προσαρμοσμένες κατάλληλα με το κάθε χαρακτηριστικό. 
Τις φθείρει όμως ο χρόνος και διαλύονται σε κομμάτια. Σπάνε. Όταν προβάλλει το φως, ο ήλιος της Αλήθειας, καίγονται. Και οι μάσκες λιώνουν. Στάζουν ψέμα και υποκρισία. Και χάνονται. 
Είδα το σημαδεμένο σου πρόσωπο πίσω από την κέρινη σου μάσκα. Μια φορά μονάχα φτάνει. Αρκεί μια φορά για να ταραχτώ, να πέσω από τα σύννεφα της ψευδαίσθησης, να τρομάξω από την αληθινή σου μορφή μπροστά στο φως της Αλήθειας. Αποκαλύφθηκαν όλα τα σημάδια, όλες οι ατέλειες, ο,τι σκοτεινό κρυβόταν πίσω από τη μάσκα που σου χάριζε προστασία. Και τώρα πια ξέρω πώς είσαι, ξέρω ποιος είσαι. Ποιος ο λόγος να φτιάχνεις λοιπόν και άλλες κέρινες μάσκες? Αφού θα ρίξω πάνω σου το φως και θα λιώσουν. 
Και τα μάτια σου θα τυφλωθούν. Δεν αντέχεις το φως, για αυτό τα κλείνεις. Πονάς κάθε φορά που πάνω τους πέφτει ο ήλιος. Είναι πιο δυνατός από εσένα, για αυτό τον φοβάσαι και του κρύβεσαι. Και άμα έχεις τόσο πολύ την ανάγκη να νιώθεις κάποιος άλλος, φτιάξε τουλάχιστον σιδερένιες μάσκες. Πρόσεχε όμως, όταν φτάσει ξανά η στιγμή της Αλήθειας και θα καταστρέφεται σιγά σιγά η σιδερένια σου μάσκα, μη σε κάψει και σου αφήσει και άλλα σημάδια που θα σε κυνηγάνε παντοτινά, είτε προσποιείσαι είτε είσαι ΕΣΥ. 

4 σχόλια:

Κάποια* είπε...

όμορφο =)
καλημέρα^^

Αγνό Μαργαριτάρι είπε...

ευχαριστώ :)

ήλι είπε...

πολυ ομορφη αναρτηση!καλως ή κακως ανθρωπους με μασκες βρισκουμε παντου..ακομη και τα ατομα τα οποια νομιζαμε πως ηταν ''αληθινα''

καλο σου βραδυ :)

Αγνό Μαργαριτάρι είπε...

σε ευχαριστω πολυ :) καποια στιγμη ομως οι μασκες θα καουν :) καλο σου βραδυ!