Με ή χωρίς, το ίδιο και διαφορετικό.

Είδα μια εκδήλωση για την ημέρα των ερωτευμένων που λέγεται ο κύκλος των γειά-σ'αγαπώ-αντίο.

Πόσα πολλά γειά έχουμε ακούσει.

Πόσα λίγα σ'αγαπώ έχουμε πει.

Πόσα πολλά αντίο τα βάλαμε στην αναμονή.

Θα μιλήσουν ποιητές και συγγραφείς για τον έρωτα.

Θα μιλήσουν αυτοί που έγιναν ποιητές και συγγραφείς από έρωτα.

Γιατί οι δύο μεγάλες εμπνεύσεις της ζωής είναι ο έρωτας και ο πόνος.

Και αν έχεις έρωτα, έχεις και πόνο.

Η ημέρα των ερωτευμένων είναι η μέρα των πονεμένων.

Είναι η μέρα αυτών που δεν λένε ούτε γειά ούτε αντίο, μόνο σ'αγαπώ.

Θυμάμαι το γειά σου.

Νιώθω ακόμα το σ'αγαπώ σου.

Ζω το αντίο σου.

Θάνατος η ζωή με εσένα και χωρίς.

Έπρεπε να το φανταστώ όταν μου είπες το όνομα σου.

Γειά! Έχεις αναπτήρα;

Σ'αγαπώ.

Αντίο αγάπη της ζωής μου.

Εγώ μήτε γειά μήτε αντίο μπορούσα να σου πω.
Μόνο σ'αγαπώ.

Εσύ ομόρφαινες και εγώ ασχήμαινα.

Εγώ βρώμιζα και εσύ καθάριζες.

Εσύ φώτιζες και εγώ σκοτείνιαζα.

Εγώ έπεφτα και εσύ καθόσουν.

Εσύ σηκωνόσουν και εγώ σε έριχνα.

Εγώ σε ανέβαζα και εσύ με κρατούσες.

Εσύ με ακουμπούσες και εγώ σε έδιωχνα.

Εγώ σε έψαχνα και εσύ το έσκαγες.

Εσύ κοιμόσουν και εγώ σε ξύπναγα.

Εγώ ονειρευόμουν θάνατο και εσύ ονειρευόσουν ζωή.

Όταν ήθελα, δεν μπορούσες.

Όταν μπορούσες, δεν ήθελα.

Ό,τι ήθελα, δεν το μπορούσες.

Ό,τι ήθελες, δεν το άντεχα.

Εγώ και εσύ, ήταν ή εγώ ή εσύ.

Εσύ και εγώ κάποτε κοιμηθήκαμε και γίναμε εμείς.

Εμείς κάποτε κλείσαμε τα φώτα της πραγματικότητας.

Εμείς κάποτε κλείσαμε τα αφτιά για να μην ακούμε το εγώ και το εσύ.

Εμείς κάποτε κοιμηθήκαμε.

Εμείς κάποτε ονειρευτήκαμε μαζί, θάνατο και ζωή.

Εμείς κοιμόμασταν και το εσύ και το εγώ ούρλιαζαν. 

Εμείς μια μέρα ξυπνήσαμε. 

Και ξυπνήσαμε ως εγώ και εσύ.

Και όταν κοιτάχτηκε το εσύ με το εγώ, έγινε ή εγώ ή εσύ.

Καληνύχτα εμείς.

Ο πόνος. 

Σωματικός και ψυχικός. 

Πραγματικός και φαντασιακός. 

Αίσθηση και συναίσθημα. 

Αιτία για αποφυγή. 

Αίτημα για ανακούφιση. 

Ο άνθρωπος που πονά είναι σε απόγνωση. 

Και ο απεγνωσμένος άνθρωπος δεν λογαριάζει πολλά. 

Κάποτε χτίσαμε κάποια δωμάτια, με υλικά που δεν τα επιλέξαμε εμείς. 

Όμως τα χτίσαμε, γιατί έπρεπε να μπαίνουμε κάπου για να κρυφτούμε. 

Να κρυφτούμε από τον πόνο.

Και ακόμα και σήμερα, όποτε πονάμε, σ'αυτά επιστρέφουμε. 

Ανοίγουμε τις ίδιες πόρτες, κι ας βαρεθήκαμε να μπαίνουμε στα ίδια δωμάτια μια ζωή.

προσπαθώντας να αγγίξουμε τον ουρανό, χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας

Και δες πώς ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια αν δεν το προσέχεις.. Πέφτει σιγά σιγά, σταγόνα σταγόνα, μέχρι που κάνει ένα ηχηρό "σπλατς" στο πάτωμα και τρέχει δεξιά και αριστερά ώσπου να χαθεί. Όχι λέω, θα το κυνηγήσω. Και τρέχω από πίσω του, πότε δεξιά πότε αριστερά, όπου το βλέπω να πηγαίνει, για να μη το χάσω από τα μάτια μου. Για να μη μου φύγει.. Και πέφτω κάτω να το γλύψω, να το γευτώ έστω και λιγάκι. Να θυμηθώ πόσο υπέροχη γεύση και υφή έχει. Αλλά μαζί με κάτι σταγόνες καταπίνω και χώματα και βρωμιές. Μα δεν με νοιάζει, τα καταπίνω, αρκεί να γευτώ λίγες σταγόνες. Αλλά μαζεύονται όλες αυτές οι βρωμιές στο στομάχι και μου προκαλούν αναγούλα. Θα ξεράσω, δεν θα αντέξω.

Και σου το ΄λέγα.. Πρόσεχέ το. Γλιστράει και μπορεί να χυθεί. Ραγίζει και μπορεί να σπάσει. Έχει αέρα και μπορεί να ξεφουσκώσει. Είναι ζωντανό και καταλαβαίνει. Και μπορεί να φύγει..

Όχι. Όλα είναι καλά. 

Ανάθεμα και αν καταλαβαίνω πλέον τι σημαίνει το "καλά" και το "μια χαρά". Τα ακούω συνέχεια και μου μοιάζουν οι πιο ακατανόητες λέξεις.  

Ζωή είναι να βλέπεις μια δύση και μια ανατολή μέσα από τα μάτια της θάλασσας, μέσα στην αγκαλιά ενός ουρανού.

Μας ανακατεύω και μας κάνω σβούρες γύρω από χρώματα και λουλούδια. Μας αδειάζω και μας γεμίζω. 

Ανοίγουμε τα χέρια μας και αγκαλιάζουμε τον αέρα. Δεν βγαίνουν λέξεις, γιατί δεν έχουν φτιαχτεί ακόμα κατάλληλες για να περιγράψουν αυτό που νιώθουμε. Είναι τόσο όμορφο και ελεύθερο που δεν γίνεται να στριμωχτεί ανάμεσα σε λέξεις. Εγκλωβίζεται και το σκάει. Και γίνεται πυροτέχνημα και χρώματα και μυρωδιές και μουσική. Και αέρας που μας τυλίγει και μας σηκώνει. 

Μέσα σου ανθίζει ένα λουλούδι. Δεν το βλέπω. Το αισθάνομαι, το αγγίζω. Εσύ μπαίνεις μέσα μου και νιώθεις πόσο απελευθερωμένο είναι το μυαλό μου, πόσο ελεύθερη είναι η ψυχή μου. Ζωγραφίζω με τη σκέψη μου. Χορεύω με όσα νιώθω. Χάνομαι στο μυαλό μου και συνειδητοποιώ πως εκεί με βρίσκω. Με ξεκλειδώνω, με ανοίγω. 

Πετάμε και ταξιδεύουμε. Το σώμα δεν υπάρχει πλέον. Έχει μείνει μόνο η ψυχή μας και την κάνουμε βόλτες. Βουτάει μέσα μας και ξαναβγαίνει έξω. Κάνει κύκλους γύρω από εμάς και μέσα μας. Χρώματα, ήχοι, ουρανός, φως, δύση και ανατολή. 

Ανατολή. Αγγίζουμε με τα χέρια μας τον ήλιο τη νύχτα. Φτιάχνουμε χρωματιστά σύννεφα από καπνούς, τα αστέρια χορεύουν και σχηματίζουν φιγούρες. Είναι τόσο κοντά μας, που μπορούμε να τα αγγίξουμε. Περπατάμε προς τον ουρανό, παίρνω ένα αστέρι και στο χαρίζω. Το κάνεις ήλιο στον δικό μας ουρανό. Πιάνεις το χέρι μου και γίνεται χέρι μας. Και η ψυχή μας πηγαίνει όλο και πιο κοντά σ' αυτό, χορεύοντας παραμύθια. 

Αυτός ο ήλιος δεν δύει ποτέ. Είναι εκεί, μας κοιτάζει και γεμίζει τον ουρανό μας με χρώματα. 

1χ1ψ