Και δες πώς ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια αν δεν το προσέχεις.. Πέφτει σιγά σιγά, σταγόνα σταγόνα, μέχρι που κάνει ένα ηχηρό "σπλατς" στο πάτωμα και τρέχει δεξιά και αριστερά ώσπου να χαθεί. Όχι λέω, θα το κυνηγήσω. Και τρέχω από πίσω του, πότε δεξιά πότε αριστερά, όπου το βλέπω να πηγαίνει, για να μη το χάσω από τα μάτια μου. Για να μη μου φύγει.. Και πέφτω κάτω να το γλύψω, να το γευτώ έστω και λιγάκι. Να θυμηθώ πόσο υπέροχη γεύση και υφή έχει. Αλλά μαζί με κάτι σταγόνες καταπίνω και χώματα και βρωμιές. Μα δεν με νοιάζει, τα καταπίνω, αρκεί να γευτώ λίγες σταγόνες. Αλλά μαζεύονται όλες αυτές οι βρωμιές στο στομάχι και μου προκαλούν αναγούλα. Θα ξεράσω, δεν θα αντέξω.

Και σου το ΄λέγα.. Πρόσεχέ το. Γλιστράει και μπορεί να χυθεί. Ραγίζει και μπορεί να σπάσει. Έχει αέρα και μπορεί να ξεφουσκώσει. Είναι ζωντανό και καταλαβαίνει. Και μπορεί να φύγει..

Όχι. Όλα είναι καλά. 

Ανάθεμα και αν καταλαβαίνω πλέον τι σημαίνει το "καλά" και το "μια χαρά". Τα ακούω συνέχεια και μου μοιάζουν οι πιο ακατανόητες λέξεις.  

Ζωή είναι να βλέπεις μια δύση και μια ανατολή μέσα από τα μάτια της θάλασσας, μέσα στην αγκαλιά ενός ουρανού.

Μας ανακατεύω και μας κάνω σβούρες γύρω από χρώματα και λουλούδια. Μας αδειάζω και μας γεμίζω. 

Ανοίγουμε τα χέρια μας και αγκαλιάζουμε τον αέρα. Δεν βγαίνουν λέξεις, γιατί δεν έχουν φτιαχτεί ακόμα κατάλληλες για να περιγράψουν αυτό που νιώθουμε. Είναι τόσο όμορφο και ελεύθερο που δεν γίνεται να στριμωχτεί ανάμεσα σε λέξεις. Εγκλωβίζεται και το σκάει. Και γίνεται πυροτέχνημα και χρώματα και μυρωδιές και μουσική. Και αέρας που μας τυλίγει και μας σηκώνει. 

Μέσα σου ανθίζει ένα λουλούδι. Δεν το βλέπω. Το αισθάνομαι, το αγγίζω. Εσύ μπαίνεις μέσα μου και νιώθεις πόσο απελευθερωμένο είναι το μυαλό μου, πόσο ελεύθερη είναι η ψυχή μου. Ζωγραφίζω με τη σκέψη μου. Χορεύω με όσα νιώθω. Χάνομαι στο μυαλό μου και συνειδητοποιώ πως εκεί με βρίσκω. Με ξεκλειδώνω, με ανοίγω. 

Πετάμε και ταξιδεύουμε. Το σώμα δεν υπάρχει πλέον. Έχει μείνει μόνο η ψυχή μας και την κάνουμε βόλτες. Βουτάει μέσα μας και ξαναβγαίνει έξω. Κάνει κύκλους γύρω από εμάς και μέσα μας. Χρώματα, ήχοι, ουρανός, φως, δύση και ανατολή. 

Ανατολή. Αγγίζουμε με τα χέρια μας τον ήλιο τη νύχτα. Φτιάχνουμε χρωματιστά σύννεφα από καπνούς, τα αστέρια χορεύουν και σχηματίζουν φιγούρες. Είναι τόσο κοντά μας, που μπορούμε να τα αγγίξουμε. Περπατάμε προς τον ουρανό, παίρνω ένα αστέρι και στο χαρίζω. Το κάνεις ήλιο στον δικό μας ουρανό. Πιάνεις το χέρι μου και γίνεται χέρι μας. Και η ψυχή μας πηγαίνει όλο και πιο κοντά σ' αυτό, χορεύοντας παραμύθια. 

Αυτός ο ήλιος δεν δύει ποτέ. Είναι εκεί, μας κοιτάζει και γεμίζει τον ουρανό μας με χρώματα. 

1χ1ψ

"σε ψάχνω στο στρώμα μου"

ε.φ.

Σε κάτι τέτοιες μελωδίες είναι που χάνεσαι.

Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στο χάιδεμα της μουσικής.

Η καρδιά σου πάλλεται στις νότες του πιάνου και η φωνή σου μελαγχολεί και σωπαίνει.

Γυρνάς πίσω. Θυμάσαι. Σου λείπουν όσα θες να ξεχάσεις.

Χαμένα όνειρα που γίνατε σκιά στο φως, γκρεμισμένα παλάτια στα παραμύθια. Φωλιάσατε, κρυφτήκατε καλά και χαθήκατε. Αφήσατε πίσω σας μνήμες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Χορεύατε ευτυχισμένα, έπειτα κουραστήκατε, γεράσατε. Μπορεί να μην χορεύετε ακόμα αυτό το βαλς, μα υπάρχει στη θύμηση. Γεμίσατε μελωδίες και εικόνες, που σας χαρίζει ένα παιδί. Διότι μόνο ένα παιδί βλέπει αυτόν τον χορό και δεν τον ξεχνά ποτέ και ας μη ξέρει να τον χορέψει. Ενωθήκατε με την λησμονιά. Και απογοητεύομαι που δεν μπορώ να χορέψω όπως είχα κάποτε ονειρευτεί.